SPESİFİK

İngiltere’nin başkenti Londra şu sıralar Noel ve yılbaşına hazırlanıyor. Caddeler, sokaklar, alışveriş merkezleri her yer ama her yer ışıl ışıl süslenmiş durumda. Herkes Noel’i takip eden Boxing Day (Hediyeleşme Günü)’e hazırlanıyor aynı zamanda. Mağazalar akın akın gelen misafirlerini ağırlıyor, adeta dolup taşıyor şu sıralar. Bu da beraberinde alışveriş çılgınlığını getiriyor.

 5 Aralık, Noel öncesi alışveriş günüydü Londra’da ve bu gün inanılmaz derecede hareketli geçti. Birçok sokak trafiğe kapatıldı, alışveriş çılgınlarının daha rahat hareket edebilmeleri ve alışveriş ruhunu daha iyi hissedebilmeleri içindir belki de. Londra’nın ünlü caddeleri Oxford Street ve Regent Street bu alışveriş gününde izdihama uğradı tabiri caizse. Noel’e özel bu büyük indirimler nedeniyle, bu caddelerdeki mağazalarda insanlar çok yüksek meblağlarda paralar harcadı. Bu harcamaların Boxing Day’de daha da artacağı bekleniyor.

Noel gününün hemen ardından gelen hediyeleşme gününde ise alışveriş sapkınlığı durumu daha da hissedilir hale geliyor. İnsanlar müthiş indirime uğrayan ürünlerden alabilmek için mağaza önlerinde kuyruklar oluşturuyorlar. Oxford caddesi üzerindeki mağazalar en fazla ciroyu bu günde yapıyor. Bu büyük indirimler ve hareketlilik, haliyle bölgeyi turizm açısından da canlandırıyor. Dünyanın çeşitli bölgelerinden gelen insanlar yılın bu hareketli döneminde Londra’da olmayı yeğliyor. 

Perakende Kurumu tarafından yapılan açıklamalara göre Londra’daki birçok alışveriş mağazası son yılların en büyük hâsılatını yakaladığını açıkladı. Geçmiş yıllara nazaran alışveriş caddelerinin daha kalabalık olduğu görülüyor. Bunun yanı sıra, internetten alışverişin rahatlığına alışanların sayısı da yadsınamaz derecede fazla. 3,6 milyon kişi alışverişlerini bu kolay yolla yapmayı tercih etmiş. Anlaşılan küresel ekonomik kriz Londra’daki alışveriş çılgınları için sadece bir olgudan ibaret ve daha da öteye geçemiyor. İlerleyen günlerde Londra’daki alışveriş çılgınlarının akıbeti ne olur, bekleyip göreceğiz…

Burcu ŞEN

İstanbul Devlet Tiyaroları’nda sergilenmekte olan ilişkilere dair harika bir oyun: İki Çarpı İki. Behiç Ak’ın yazdığı ve Serpil Tamur’un yönettiği oyun, alışılanın aksine sadece iki oyuncunun performansıyla gözler önüne seriliyor. Seray Gözler Yeniay, Elvan ve Sema adında iki zıt karakteri değişmeli olarak canlandırırken; Adnan Biricik de Ahmet ve Mahmut karakterlerini canlandırıyor.

Oyunda iki çift var ve bu çiftler kendi içlerinde farklı kutupları temsil ediyor. Bir kutup uysal, yumuşakbaşlı, kırılgan ve romantikken; diğer kutup tutkulu, dominant, ne istediğini bilen ve güçlü. Böyle bir durumda ise ilişkileri kötüye giden çiftler, hemen karşı çiftte kendi özelliklerini taşıyan ve kendine benzeyen bireye yöneliyor ve ona sığınıyor. Sonrasında olanlar ise ilişkilere dair önemli ipuçları veriyor: Her ne kadar kendi benzerlerini bulsalar da ilişkinin yürümesi için mutlaka bireylerden biri, diğer karakterden farklılaşıyor ve kendisini diğer kutba yaklaştırıyor. Örnek vermek gerekirse bir ilişkide iki uysal ve yumuşak başlı bir araya gelmişse, birisi mutlaka insiyatifi eline alarak güçlü ve dominant rolüne bölünüyor.

Bundan anlaşılacağı gibi ilişkide sadece bir kutbun var olması pek de mümkün değil. İlişkilerin çok yapıtlı boyutu içinde ilişkinin doğası farklılaşsa da kişiler karakterlerini ilişkinin yürümesi için adapte etmek zorunda kalıyor. Bunu daha iyi anlamak için İki Çarpı İki kaçırılmaması gereken bir oyun…

BURÇAK BAŞ

 Günümüzde boşanma oranlarının hızla arttığını pek çok kaynaktan okuyoruz ya da duyuyoruz.  Aslında pek çok Avrupa ülkesine göre Türkiye iyi durumda(!) sayılabilir. Türkiye İstatistik Kurumu(TÜİK), yaptığı bir araştırmayla 2008 yılında 641 bin 973 çiftin evlendiğini ancak 99 bin 683 çiftin boşandığını ortaya koydu. Ancak TÜİK’e göre bu rakamlar çok da kötü sayılmıyor, çünkü özellikle Avrupa ülkeleriyle kıyaslandığında ülkemizdeki boşanma oranları düşük kalıyor.

Peki, nedir sadece 1 yıl içinde 100 bin çifti boşanmaya iten? Bunun tabii ki kişiden kişiye değişen pek çok farklı sebebi olsa da bazı sebepleri herkes için ortak. İlk bakışta pek ilgisi yokmuş gibi görünse de bir ülkedeki ekonomik şartların tümü çiftlerin evlilik hayatında önemli rol oynuyor. Özellikle kişilerin iş hayatındaki değişimler, iniş çıkışlar; ülke ekonomisindeki sarsıntılar hatta krizler bile insanların evliliklerini önemli ölçüde etkiliyor. Aslanın ağzındaki ekmek her geçen gün biraz daha midesine doğru ilerledikçe evli çiftlerdeki stres artıyor. Ev geçindirme çabası içerisinde daha çok çalışmak zorunda kalan insanların sorunları artıyor, birbirlerine karşı olan anlayışları ise azalıyor. Özellikle kadınların iş hayatında gittikçe daha da fazla yer aldığını da hesaba katarsak, hem erkeğin hem de kadının çalıştığı bir evde gerginlik de iki katına çıkıyor. Böylece,  en ufak bir tartışmada bile birbirlerine tolerans gösteremeyen çiftler, ufak tartışmaları büyük kavgalara dönüştürüyor ve evliliklerinin günden güne daha çok yara almasına neden oluyorlar. Bunun sonucunda da, yolun başında hayatı tüm zorluklarıyla birlikte paylaşmaya karar veren iki insanın yerini, birbirlerine tahammül dahi edemeyen iki yabancı alıyor. 

Tabii ki her evlilik aynı kaderi paylaşmıyor. Birbirlerine karşı gerekli anlayışı ve evliliklerini sürdürmek için gereken her türlü çabayı göstermeye gayret eden pek çok çift olduğu araştırma sonuçlarında da açıkça görülüyor. Ancak aşikâr olan bir durum var ki o da şu; böyle çiftlerin sayısı hızla değişen hayat şartları ve ekonomik yetersizlikler yüzünden her geçen gün azalıyor. Sinan Çetin’in “Hayat Sineması” boşanma oranlarında bir azalma sağlar mı bilinmez; ancak insanlar birbirlerine anlayış göstermeye çabalamadığı sürece bu durum pek de mümkün görünmüyor.

Hande Akpınar

ELVEDA DUYGULAR,

ELVEDA SANA ŞİİR!

Şiirimiz ölüyor mu? Türk milletiyiz biz, çok severiz cevabını bildiğimiz soruları sormayı.  Kitap okumaktan vazgeçtik; gazeteleri bile okumayan gençlik ve onlara bir şeyler yazmak duygusunu aşılayamamış olan büyükleri varken, doğaldır “EVET!” diye bağırmak.

Peki, duygularımızı nasıl anlatıyoruz? Cep telefonu mesajlarıyla mı, Messenger iletileriyle mi? Eskiden, mutsuzken şiir okumak ve yazmak insanların aklına gelen başlıca şeylerdendi. Şimdiyse ruhumuzu besleyen çoğu sanat dalı gibi şiir de simsiyah (!) bir kefenin altına büründü. Gazete köşelerinde rastladığımız iki dize bile bizi mutlu etmeye yeterken, artık gençliği içine hapsetmiş Facebook duvarlarında rastlıyoruz duygu parçacıklarına. Benim “şiirimsi” olarak adlandırdığım cümleler yüzümüzü güldürmeyi bırakın, şiirden birazcık anlayan insanları kahkahaya boğuyor. Şiirimiz ölüyor, arkadaşlar.

Bizim ilgisizliğimiz şiir kitaplarını raflardan kaldırıyor. Yerlerine sadece günceli, gündemi konu alan popüler kültürü yerleştiriyor. Eceliyle de ölmüyor şiirimiz. Tek bir dörtlük yazmaya eli gitmeyen bizler kanatıyoruz onu her defasında. Çok mu zor, bilmiyorum; en azından her gün bir kelime eklemek ömür dizelerine. Doğru ya! Duygularımızı yitirmişiz biz; kim aldırır şiirin ölümüne!

Sena Saban